Sene 1995, aylardan Mart…

Türk askeri her türlü demokratik zorluğa rağmen, Irak’ın kuzeyine bir harekat düzenledi. Tamı tamına 35000 asker bu harekata katıldı.
Harekatta ayrıca 10000′e yakın korucu askerlerimizle birlikte görev aldı. Şu anda tartışılan ve kaldırılması gündemde olan, askerlerimizle
omuz omuza çatışmaya giren korucular onlarca şehit verdi o harekatta.

Çelik-1 harekatı Türkiye’nin en farklı harekatlarından birisiydi. Neden diye soracak olursanız, bu harekat başbakan emriyle değil
“başbakandan gizli” başlatıldı. Hatta “Apo elimizin altında şu anda istesek alabiliriz” bile dedi sayın başbakanımız ve ilk defa bir başbakan gizli yürütülen
operasyon hakkında en gizli bilgiyi medyayla paylaştı. Apo’ya fısıldayarak “kaç seni yakalayacaklar” dedi. Ayrıca harekat o zamanki harekat komutanı Osman Pamukoğlu’nun
anlamadığı şekilde pkk’nın komuta bölgesi olan alan çevrildiği sırada “başbakanımızın baskılarıyla” askerler geri çektirildi. O zamanki başbakanımız çift pasaportluydu.
Bilin bakalım vatandaşı olduğu ikinci ülke hangisiydi?

Amerikalı abilerimiz “böyle bir harekat düzenlerseniz ülkeniz çok karışır bizden söylemesi” dediler. Sağolsunlar bizi çok düşündüklerini
birkez daha gösterdiler ama hiçte öyle olmadı. 64 askerimiz şehit oldu o harekatta. Buna karşın 700 civarında pkklı öldürüldü.

Uzun zamandır ülkemizin bir harekat yapması gündemdeydi. Hatta, harekatı “amerikalı abilerimizle” sürdürüyorduk ve bilgi alışverişi yaptık.
İnsansız uçaklar, 2-3tane ve 5 kişiden fazla kimsenin olmadığı mağaraları gösterdi. Gittik bombaladık geldik. Böylelikle terör sorunu bitti
mi? yada azaldı mı? veya şöyle düşünelim, terör sorunu 20kişiyi öldürünce darbe mi alır yoksa bu, terörü güçlendirir mi?

Amerika’nın saldırmayın yardımcı olacağız dediği topraklardaki insanlar “teslim olma” adı altında ülkemizde siyaset yapmaya başladı. 20-30
kişilik toplantılarda “onur” konuğu olarak bulunuyorlar. Ayrıca binlerce kişinin katıldığı mitinglerde “ileride kazanacağımız hakların ufak
bir örneği” olarak sunuluyorlar. Kısacası pkkyı yok etmek isterken, Irak’ın kuzeyinde başbakanımızın kendi elleriyle büyüttüğü bir güç doğdu.

Bugün amerika bizden yine birşey istedi, bize birşey yapmış gibi. 30000 askerimizin Afganistan’da “amerikalı kardeşleriyle omuz omuza” savaşmasını istedi.
Sınırımızın bile bulunmadığı bu ülkeye tamı tamına 30000 asker yollamamızı istedi. Bizimkiler de tamam olabilir neden olmasın dedi. 30000 askeri hiçbir çıkarımızın
olmayacağı kırmızı çizgilerimizle hiçbir bağlantısının olmadığı bir yere göndermeye “düşünebiliriz” dediler!

Madem bizim bu kadar “ateşe atacak” askerimiz var. Madem harekat için askerlerimiz hazır bekliyor. Neden Irak’ın kuzeyine değil de Afganistan’a harekat yapıyoruz? Neden pkk’nın kökünü kazımak için değil de
diplomatik ilişkiler için canlarımızı pazarlık masasına yatırıyoruz? Madem başbakanımız gözyaşına son diyor, neden “ANALARIN BİR HİÇ UĞRUNA AĞLAMASINA” göz yumuyoruz?

Doğuhan MERAL

Yeni bir tartışma başladı. Zaten hiç eksik olmuyordu da bu seferki farklı. Tunceli’nin adı ‘Dersim’ olarak değişitirilsin istiyorlarmış. Bununla yetiniyorlar mı? Tabiki hayır. Diyarbakır ‘Amed’, Şanlıurfa ‘Rıha’, Batman ‘Elih’ olsun diyorlar. Diyen kim? DTP’li milletvekilleri.

Diyelimki böyle birşey oldu. O zaman, Trabzon ‘Komnenos’, Sivas ‘Sevast’, Rize ‘Eliza’, Antalya ‘Adalya’, Samsun ‘Amisos’, Siirt ‘Keldani’, Manisa ‘Magnesia’, Karaman ‘Laranda’, İzmir ‘Smyrna’ olsun. Diğer illeri yazmadım bunları baz alarak onları da değiştiririz artık.
Birde herkesin sevdalısı olduğu İstanbul var. Onu da Konstantinapolis yapalım!

Daha sonra geldik isimlerimize! Mesela Ali “Alex”, Ayşe “Asmin”,Yiğit “Egit”, Kaya “Zınar”, Yakup “Yannis”, Emel “Eleni”,İrem “İrini” olsun. Hiç değilse
daha “sorun çıkmaz”. Sonra “yeni bir Türkiye” ile güne başlarız.

Sabah yatağımızdan kalktığımızda da gerine gerine “NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE” deriz…

Doğuhan MERAL

Yolda yürüyorsunuz. Canınız sıkıldı ve adamın tekini öldürdünüz. Şimdi ne diyor bu diyeceksiniz, okumaya devam edin. Ardından polise “canım sıkıldı öldürdüm” dediniz. Size verecekleri ceza müebbet hapis.

Yolda değilde dağda yürüyorsunuz, mesela Şırnak’ın sarp kayalıklarında. Karakol baskını yaptınız, Türk askerine kurşun sıktınız. Ardından köyü bastınız kadınlara tecavüz ettiniz. Sonra koyun, keçi ne varsa aldınız tekrar dağa çıktınız.

Şimdi buradaki suçlar şehirde olsa adam öldürme, tecavüz ve gasp diye geçer ve biri müebbet  ayrıca gasp ve tecavüzden toplam 12 ile 21 yıl arası ağır hapis yersiniz.
   

Elektrik faturasını ödeyemiyorsunuz, kaçak çektiniz. Yer İstanbul’un ortası. Yakalandığınız an 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezasına çarptırılırsınız. Yada yine aynı şehirde yürürken canınız sıkıldı polise taş attınız. “Yakalanırsanız”
cezası 11yıl civarı olarak geçiyor. Çöp, ev, araba, atık su, gelir gibi vergileri ödemediğiniz taktirde varınız yoğunuz gidebiliyor, ayrıca da senelerce hapis yatma durumunuz var.
 

Şimdi diyorumki askere silah sıktınız, köy bastınız kadınlara tecavüz ettiniz, hırsızlık yaptınız. Elektrik parası, su parası , ev vergisi, gelir vergisi, ve bir ton vergiyi ödemediniz. Kaç yıl ceza alırsınız ya da kaç müebbet? Korkmayın hiç ceza almadan eve dönebilirsiniz.

Şimdi size bir soru soruyorum . Hangimizin açılıma ihtiyacı var ?

Doğuhan MERAL

Türkiye’nin AB yolculuğu 1959′da başladı.
 
 Bizsiz bir AB düşünülemez dediler. Aynı bizsiz ortadoğu, bizsiz Türk Birliği, bizsiz balkan topluluğu, bizsiz diğerleri düşünelemediği gibi. Çok yol aldık o zamandan bu zamana. Kıbrıs’ı kurtardık mesela. Şu anda kimsenin tanımadığı yılda 700milyon dolar bağış yaptığımız bir ülke yarattık. Canları sağolsun.
 
 Avrupa Birliği bizi kabul etmedi ama Nato ya üye olduk. Yeri geldi neden orada oldugumuzu bılmedıgımız en uç saflarda

biz yer aldık . Kaç şehidimiz var kimse bilmiyor. Daha sonra gerginlik yaşadık  “kardeşimiz komşumuz” Yunanistan ile. İki metrekarelik kaya için  o kadar uğraşmaya gerek yoktu. Kıyımızdan 50metre ötedeki adalar da onların ne de olsa. Sağolsun amerikalı abilerimiz aramızı buldu o işten de “oh” diyerek ayrıldık. Sonra bizim olan baklavamızı verdik afiyet olsun dedik.
 
 Avrupa trenimiz hızla ilerlemeye devam etti bu arada. “İnsan olun” dediler. Nasıl oluyor diye sorduğumuzda on binlerce şehidimizin ölüm emrini veren adama kol kanat gerdik. Ondaki rahatlık, memurumda hatta müdürümde yok. El üstünde tuttuk. Ama zaten öle yapmalıydık çünkü “Türk misafirperverliği” onu gerektiriyordu. İdamı kaldırdık, amerikalı abimiz bunu desteklediğini açıkladı sağolsun. Zaten desteklemese nasıl başarırdık böyle birşeyi. Amerika neresi diyeceksiniz belki, haklısınız. Hani şu eyaletleri olan ve 50eyaletinin 35inde idam uygulanan ülke teşekkür etti idamı kaldırdık diye.
 
 Bu arada iyi şeyler olmadı mı?. Tabi ki oldu. Petrol bulundu ülkemin sadece “başak çıkabilen” topraklarında. Şaşırdık ama sonra şaşkınlığımız kısa sürdü . Çünkü artık fışkırırcasına topraklarımızdan çıkan petrolümüz “verimsiz” çıktı. Hemen üstüne civa döktüler bi daha çıkmasın diye.
 
 Avrupa Birliği’ne döndük sonra birşey isteseler de hemen yapsak dedik. İstediler yaptık kokoreç dediler,midye dolma, beyti, kuzu sarma, kelle paça, pilav, cacık, az da çorba dediler, masayı donattık artık yapmayacağız söz dedik .
 
 Yakın zamanda kevgire dönen anayasamız, sayamadığımız şekilde kanun değişikliğiyle değiştirenlerin bile başının dönmesine neden oldu. Hatta bir ara milletvekilleri arasında geçen bir konuşma yayınlandı “biz bu kanuna evet mi diyorduk hayır mı” diye diğer arkadaşına soruyor. Meğersem oy verdiğimiz adamın mantığı yokmuş geç farkettik.
 
 Avrupa’ya girecektik. Yunanistan ile Bulgaristan avrupalı diye biz ırak, suriye, ermenistan ve iran ile aramızı sıkı tuttuk. Biz gittik onlar geldi sağolsunlar.
 
 Sonra biri bir yerden sanki bu kadar zamandır uyuyormuş gibi açılım diyerek uyandı. Herkes karşı çıktı ama kime sorsan açılımı “açamazdı”. Öyle de oldu zaten. Bakanlar gezdi yardımınızı istiyoruz dedi, başbakan geldi gelin konuşalım dedi. Konuştular da ama hep yardım edin dediler. Kaç ay geçti kimsenin ağzını bıçak açmıyor. Çünkü kendisi de bilmiyor ne açılımı olduğunu.
 
 Neyse onu da geçtik. En son geldik ermenistanla masaya oturduk, karşılıklı imzalar atıldı. Soykırımı tanıyan herkes gülüyor çok mutlu artık
kapımızı da açtık “çok sevdiğimiz ermenistana”. Rahat durur muyuz?. Tabiki hayır. Gittik Suriye’ye, istediğin gibi gir çık dedik. Edirne’de bir kapının açılmasını
50 sene bekledik. Biz Avrupa’ya açılalım derken, iyice açıldık, doğuya güneye doğru. İyiki Sinop’ta da kapımız yok, yoksa “resmen” kevgire dönmüştük!

Doğuhan MERAL

Ziya Bener
Özkan Dumlu
Cafer Çelik
Adil Yıldız
Kemal Özevin
Deniz Demirci
Miktad Şamdancı
Selim Kabataş
Gökhan Kugat
Abdullah Aydın Emer
Önder Muratoğlu
Adem Hilaloğlu
Murat Atsen
Abdurrahman Bulut
Barış Demir…

 Bu isimleri bir yerden hatırlıyor musunuz? Daha önce duydunuz mu? Size gelipte bir lokma ekmek istedi mi herhangi biri?
Ya da bir yudum su içti mi sizden ?
 
 Onlar sizin için öldüler. Çok sevdiği aileleri daha göremeyecek onları. Eşine, çocuğuna sarılamayacaklar daha.
Çünkü şehit oldular bir gece vakti, biz o sıcak yatağımızda bilmem kaçıncı uykumuzdayken.
 
 Belki de onların ismi haberlerde geçerken, dayanamıyorsunuz diye değiştirdiniz kanalı. Şarkı açtınız onun yerine, keyfiniz yerine gelsin diye.
Gecenin bir vakti, siz hayaller kurarken şehit oldu onlar, sadece hayalleriniz devam etsin diye.

 Kimi ailesinin tek oğluydu, kimi yeni nişanlı. Onların da hayalleri yok muydu? Bilmiyorlar mıydı onlar da saklanıp kaçmayı yada teslim olmayı,
anasına sarılmayı bilmiyorlar mıydı?

 Merak ediyorum kemikleri sızlıyor mu diye. Vatan sağolsun mu diyorlar diye merak ediyorum. “Madem böyle olacaktı biz de yaşamayı bilmiyor muyduk?” diyorlarsa
ne diyeceğiz onlara? Kim için ne için canlarını feda ettiler? Biz ne için yaşıyoruz? Ne kadar sevdik bizim için kayıtsız şartsız ölüme gidenleri?
 
 Herkes affediliyor artık. Askerime kurşun sıkanlar, kalleşçe pusu kuranlar affediliyor. Yeni bir yola girdik madem, affetmek moda olmuş.

 Şimdi herkese soruyorum. AFFETSEK GERİ DÖNER Mİ O KADAR ŞEHİDİMİZ ???

Doğuhan MERAL