Bile bile canını acıtsada bunu yapmak ,

Yaralar kapanmış kabuk bağlamışken ,tekrar yaralanmak ister mi  insan işte burda korkmamak

Bu sefer toparlanır mıyım yada kabuk bağlamış birşey olmaz bana deyip artık can yakamaz die düşünmek ,

Tabi bunları bilirkende bağlanmamak, o elden gittimi mantığın pek bir önemi kalmaz hazmetmeye başlarsın yavaş yavaş yanlışları, o yanlışlar yanlış gelmemeye başlar gözüne önemsememeye başlarsın sırf  isteklerin için..

Ama sonra şüphe içini kemirir çıkamazsın işin içinden güvenmi güvenemezsin peki  ya seviyor mu  öyle söyler ama bilemezsin ne kadar fedakar peki ..

Söylediklerine inanmaktan başka çare var mı diye düşünürsün, hiç yaklaşmamak sadece..

Yaklaşmamak neyi çözer kaçırılıcak büyük mutlulukları mı yada üzüntüleri? Hayat ne getirir bilemezsin umdugun şeyler belkide ummadıgın kadar güzel olucak denemeden göremezsin.

Yada

‘’ Sadece  çıkmazda olanların çıkış yolu bu dediklerim kendini avutma sözleri’’

Sorunlar  çıkıcak tabiki karşına ,o sorunlarla başa çıkabilmek, inandırmak kendini ,inanmak karşındakine .büyük duvarlarını yıkarak, içini açarak ve karsındakine güvenmezken yapmak tüm bunları.

Herkeste varmıdır güven problemi bilinmez ama çoğu kişiden duymuşuzdur  güvenmiyorum ama işte… diye devam eden sözleri. Aslında karşındakine güven vermezken insan, kendisine güven verilmesini istemek hiçte mantıklı olmasa gerek. Ama egoistce  karşındakinin de hayatının tüm anlamı olmadıgınıda belli etmek istersin anlasınki ondan başka birilerinin olabilicegi, tek olmayacagını  bunu yapma çabasındayken  aşktan ne denli korktumuğuzu  anlayamayız tabi.

Sevgiyi hakettini düşündügün onca kişiden sonra şimdi hiçte haketmeyen biriyle beraber olmak ne kadar doğru… İşte o doğrular ne kadar zorlar seni  hata yapmaktan korkmamakta bütün mesele… Yerleşmiş o doğruları bir anda kenara itebilmekte kime doğru kime göre yanlış tartışmaya girmeksizin o anda ne istedigini  sonrasını düşünürek göze almak gerekli  aglanıp sızlanıcagını bilsende bile.

O kişi aldatmış pişman olmuş hatalarından ders çıkarmış belkide iş işten geçmiş yani ona göre.Sonra hayat hikayesi dinlersin bir ton …Geçmiş yakasını bırakmaz her yerde karşına çıkar çünkü sonra  içini döker bir taraf hak verir yada sadece dinler eleştiremez, eleştirirde eline ne geçer ki eleştirse zaten o geçmişte olmuştur  . İşte şüphe ordan başlar anlatmamak kendini burda işe yarar. Değişime inanmak degiştigine inanmak en önemlisi içindeki şüpheyi değiştirmek… Kendinin değişmesi doğrularının değişmesi öyle kabul etmek …

Kabul etmek kendine acıklayamaman, insanlara acıklayamamak sonunu bile bile başlamak belki bunları göze alarak,

Sonra  Aldatılmak ve aldatmak konuları geliverir gündeme ’’ aldatılmak  ,aldatmaktan daha az acı verir’’. Cümlesi kadar saçma biyere gelirse konu…aldatılmanın acısını içine sindiremeyen ve ona verdigi degerin  kendine verilen yalancı sevginin yazık oldugunu düşünen  sevgili , bunu gururla söleyebilen ya da söleyemeyip kendinde hatalar arayan sevgili buna üzülmezde…

Karsındakini aldatıp üstüne iki kötü söz duyunca içi acıyıp vicdan azabı ceken insan daha mı fazla  üzülür o üstünde olan iğrenç bakışları kaldıramayacaksa neden yaparsın ki böyle birşeyi ozaman aman ne pişmanlıktır bu inanılmaz…bunu pişmanlıgını her daim hissedicek kadar tok gözlüdür mü desek…bahaneler hazırdır sevememek yani bütün mesele kendisinin sevememesinde…

Bunların üstüne hala biraz olsun sen sevgiyi hakettigini düşünürsen bırak karşı tarafta biraz sevgiyi haketsin bunu anlasın anlamasın aldatsın aldatmasın hiç denememek pişmanlık getirecekse yaşayarak görmek getirsin nasıl olsa sen hazırlıklısın bile bilede olsa risk almak gerek.Zaten bisüre sonra sana yapılan fedakarlıklar çıkar ortaya, kendini belli eder, kararsızlıklar karara bağlanır düşünecek birşey kalmaz…

Ecem Keskin

Bu hikaye, Şem (Mum) ile O’na kör kütük aşık olan Pervane’nin (Kelebek) hikayesidir. Özellikle yazın her akşam gözlerimizin önünde aşklarını yaşarlar. Her gece bir aşık, sevgilisine olan tutkusu için kendini sevgilinin ışığına bırakarak ruhunu teslim eder. Hani şu avizelerin içinde biriken minik kelebekler varya, onlardan bahsediyorum. Kısacık ömürlerine kocaman bir aşkı sığdıran kelebeklerden….Aşka karşı koyamadıkları için kendilerini O’nun dibinde sonsuzluğa bırakan kelebeklerden…

Hikaye şöyle, Şem görkemli, dimdik duran karşı konulmaz bir sevgiliyi temsil eder. Kendinden asla ödün vermez… İçindeki can fitili ateşini her daim taze tutar… Aşk için yanar… Aşk için söner en sonunda… Aşkı o kadar kuvvetlidir ki, bu yücelikle etrafa ışık saçar… Karanlığın içinde asilce ışığını yayar. Derken bir gün, bir pervane aradığı ışığın izini bulur. Aşkla uçar Şem’e doğru… Kanatlarının rüzgarı Şem’in aşk ışığını titretir… Pervane önce hayranlıkla uzaktan uzaktan döner Şem’in etrafında… Henüz kanatları alevin tadına erişmemiştir. Etrafında aşkla çırpar kanatlarını… Döner durur öylece bir süre… Sonra, yetmemeye başlar bu mesafenin hissettirdikleri… Biraz daha yaklaşmaya niyetlenir.. Dönmekten asla vazgeçmez… Gitgide alevin sıcaklığını daha çok hissetmeye başlar… Sıcaklığı hissettikçe biraz daha yakınlaşma arzusuna karşı koyamaz… Daha yakın, daha yakın, daha da yakın olmak ister. Artık her dönüşte biraz daha yaklaşır Şem’in aşkına, alevine… Aleve yaklaştıkça can fitiline de yaklaşacağını da umarak çırpar kanatlarını… Şem’e ışık veren, aşk veren ince uzun ipe erişmek, aşkının ibadetidir. Tam da aşkla aleve yaklaşmışken, kanadının ucu alevden nasibini alır aniden… Yanar…! Pervane can acısıyla uzaklaşır Şem’den… Aşkın acı verebileceğini yeni öğrenmiştir… Şaşırır… Uzakta bir yere konar ve Şem’i izler… Acısı birazcık dinmeye başladığında, yeniden aşka uçma tutkusu kaplar ruhunu… Engel olamaz kendine… Bu sefer en yakından başlar Şem’in etrafında dönmeye… Öncekinden farklı olarak yeni yerler keşfeder Şem’de… Eriyen mumun çıkarttığı minik topakcıklar gözyaşları misali çevrelemiştir Şem’in vücudunu… Pervane Şem’in gözyaşlarına konup, onlara tutunmayı öğrenir. Böylece Şem’e hem daha yakın nefes alır, hem de daha çok vakit geçirirler birlikte… Pervane yaralıdır, Şem ise ağlamaklı… Günler böyle geçip giderken, Pervane Şem’in tükenmeye başladığını fark eder… Artık ışığı daha az yeri aydınlatır, daha çok göz yaşı biriktirir eteklerinde… Sonun başlangıcını hissetmeye başlar Pervane… Şem’i sona yaklaştıran gözyaşları Pervane’nin aşkla yok olma nedenine dönüşür. Aleve daha yakın, daha şiddetle aşkla çırparak kanatlarını, döner durur Şem’in etrafında… O’nu kurtaracak bir yol bulamayacağını fark edince acısına ortak olmayı seçer… Alevin etrafında aşkla dönerken, aşkının içindeki can fitiline bırakıverir kendini, aşkını, canını… Usulca Şem’in gözyaşlarından yarattığı eteğinin üzerine düşüverir cansız bedeni… Bunu fark eden Şem için direnecek bir neden kalmaz artık… Gözyaşlarını Pervane’ye örtü yapar, O’nu aşkıyla sarmalar ve yavaş yavaş üzerine akarak aşklarını sonsuza kadar biraraya getirir… İşte Şem ile Pervane’nin dillere pelesenk, meşhur, sonsuz aşkı yüzyıllardır böylece yaşanır durur… Şekil değiştirerek ama özünden bir şey yitirmeden…

Kalbimizin aşkı yaşamaya başladığını nasıl anlarız? Aşk dediğimiz duygu için neleri göze alabiliriz? Bunu anladığımız noktada başlıyor sanırım, gerçekler… Ve şuna eminimki aşkın tek gerçeği, hiç bir gerçeği düşünemeyecek hale getirebilmesi insanı… Aynı zamanda korkutması, endişe ettirmesi de beraberinde tabii… Çünkü korktuğumuz, endişelendiğimiz halde engel olamadığımız şeyler aşkın heyecanını pompalıyor kalbimize! Kalbe pompalanan bütün duygular damarlarımızda yolculuğa çıkıyor ve bütün vücudumuzu keşfederek, bizi bütün olarak ele geçiriyor. Bu yüzden elini tutan elin hissini hafızasına kazıyabiliyor aşık…Ufacık bir anıyla yetinebilme duyusu hep yoğun yaşanan bu hisler yüzünden… Bütün vücudu dolaşan aşk, gözlerde parıltı, dudaklarda sebepsizce duran bir tebessüme dönüşüyor…

Aşkın tarifi yok evet, ama her aşkın bir hikayesi var… Aşkı tadanlarımız, kendi tariflerimizi, hikayelerimizle ölçülendirip bir güzel ziyafet çekiyoruz kalbimize…

Aşkın ışığı sizi de çevrenizi de daima aydınlatsın, aşkla kalın siz de…

Başak Hilal

Bu yüzden, mutsuz anlarımın en güzel ilacıdır manevi duygularımın varlığı… En çok onları kaybetmekten korkarım. Sevebilme isteğim, hazine sandığımın en nadide parçası halinde parlatır günlerimi… Çabalamak isterim sevgim sayesinde… Heveslerim anlık değildir… Sevgime bağlı renkli bir uçan balon gibi havalarda süzülürler… Mutluluklarım balonların etrafında neşeyle ötüşen minik serçeler gibi uçuşurlar… Güneş, bütün heveslerimi ve mutluluklarımı güzel ışığıyla parlatırken, masmavi gökyüzü rengiyle huzur saçar dünyama…

Bütün bunlar içimin haliyken, gelsin hüzünler, mutsuzluklar, şanssızlıklar… En nihayetinde, gri bulutlar da yağdırmak için mavi bir gökyüzüne ihtiyaç duyar… Bir tane güneş, her gün hiç bıkmadan koca gökyüzünü geceden gündüze çeviriyorken, umutsuzluğa kapılmak için kör olmak lazım. Güneş, her sabah umut saçarak aydınlatıyor gökyüzünü… “Bakın, bir gece daha gündüz oldu işte!” diyerek göz kırpıyor günümüze… İçimiz umut renkleriyle dolu olduktan sonra her gecenin sabahını bulacağız hissini uyandırıyor insanda… Her zaman söylerim, bir şeyi “ya olmasaydı” diye düşündüğünüzde kıymetini daha iyi anlarsınız… Mutluluğa her zaman ihtiyacımız var… Onun kıymetini bilmek için de mutsuzluk mutlaka şart…

Büyük binaların yanındaykenki acizliğinize daha fazla eklenmiş halidir bir karıncanın hissettikleri… Buna rağmen, çabalamaktan asla vazgeçmez karınca. Yuva açar, yemek didikler, çalışır da çalışır… Günde onlarca arkadaşı devler tarafından ezilir gözleri önünde… Ama, o, yoluna devam eder… Arılar mesela… Olmasalar, dünyamızda çiçek olmaz… Minicik uçan arılar, karşılarına çıkan her dev tarafından canavar muamelesi görerek katledilir. Suçları; kahvaltı sofralarımıza bal yapmak ve bahçelerimizin renkli çiçeklerine hayat vermektir… İçinde bir sürü kötülük barındıran insanlar herkes tarafından saygı görürken, arılar minicik iğneleri yüzünden cezalandırılırlar. Peki, bu onları durdurmuş mudur? Hala soframıza koyabildiğimiz bal-kaymak ikilisine bakacak olursak, hayır… Aynen devam…

Sürekli bizim eziyetimize uğrayan minikler “aynen devam!” edebiliyorsa koca koca insanlar olarak biz mi bıkacağız?! İlle bizi de mi bir ezen, büzen, katleden olacak. E o da oluyor kısmen, zaman zaman… Her şeyin cevabı doğada var… “Ben bu işin içinden nasıl çıkacağım?” dediğimiz her şey, daha önce milyonlarca defa yaşanmış, denenmiş ve halledilmiş… Birazcık görerek, severek izleyince hayatın yürüdüğümüz yoldan başka kısımlarını bütün cevaplar önümüze seriliveriyor…

En son göreceğiniz şeyin ne olduğunu, bilmediğinizi fark ederek seyredin dünyayı… Bir daha göremeyeceğinizi düşünmek, mucize şeyler görmenize neden olacak…

Sevgiyle kalın…

Başak Hilal

Çabuk ve yavaş arasında bir noktada gizlenen küçük mutluluklar vardır… Çok hız katarsan adımlarına yavaştan uzaklaşırsın… Geride bıraktığın yollarda bir sürü ayrıntı kaçırırsın.. Yavaş gidersen, olağandan fazla ayrıntı takılır gözüne… Daha çok inceler, daha çok soruyla atarsın bir sonraki adımını…İkisinin ortasını tutturdun mu da her adımında bir başka heves gizlenir ve esen her rüzgar ileriye doğru usulca iter seni…

İki yolcunun hikayesi gibi…

Günün birinde, bir kızla bir erkek yürümek için seçtikleri yolda iki yabancı olarak bulurlar birbirlerini…Yol, ıssız… Yol, onları oraya iten kalplerinin atışı gibi bir şeylerin habercisi…Aynı yolda, ayrı hayallerin peşinde adımlarını atarlarken, yalnız olmadıklarını bildikleri halde, görmezden gelirler diğer ayak seslerini… Zira, yalnız kalmak için çıkılmıştır o yola…Nerden çıkmıştır şimdi bu yabancı diye geçer akıllardan… Yol uzar, gider… Sağda solda gördükleri şeyleri sözlere döküp paylaşma istekleri yalnız kalma arzusunun önüne geçmek üzeredir. Yavaş yavaş yanyana yürümeye başlarlar… Konuşmadan… Aynı adımlarla, aynı yöne…

Bir süre sonra gördüklerini bir diğeri de fark etsin isteği, her şeyi paylaşma arzusuna dönüşür… Yol, keyiflenmiştir… Issızdır; ama hızla atan iki kalp, hevesle geride bırakılan ayak izleri heyecan katmıştır çoktan arzularına… Derken, uzaklarda bir yerde bir kutu olduğunu fark ederler.Heyecan duygusuna, merak da dahil olmuştur artık. Kutunun yanına doğru, sohbet ede ede yürümeye devam ederler. Kutunun başında durup merakla incelerler. Sımsıkı kapatılmış, sade fakat ihtişamlı bir kutudur. Açması oldukça zor göründüğü için kız erkekten bir hamle bekler. Zira erkeğin gücüne ihtiyaç vardır sımsıkı kapağın açılması için. Erkek uğraşır. Sağdan soldan açmayı dener.Son hamleyle bir çeker,kapak açılır.İçinde renkli küçük bir paket daha vardır. Erkek, yorgun kollarıyla paketi alır ve kıza uzatır açması için. Kız paketi almakla almamak arasında kalırken, uzanır ve o anki hislerle çabucak alır.İşte o an ilk paylaşımları gerçekleşmiş olur. Kızın narin ellerini acıtacak kadar sert değildir paket. Bir kaç hareketle paketi açar.İçinde bir kalp bulur.Kalbi özenle çıkartırlar paketten. Kız, kalbe zarar vermek istemez. Ama onsuz kalmayı da göze alamaz. Tam kırıp, yarısını erkeğe verecekken, erkek durdurur. Bütün olarak birlikte saklarlar o kalbi…Her duyguya yer vererek..Acımasına kim neden olursa, her iki tarafında canının yanacağını bilerek…

Çabuk nedir?  İsteyerek yürünen bir yolda, zaman kavramından uzaklaşıp istenilen duyguların yaşanması mıdır?  Eğer, zaten sonu gelmeyecekse yaşananların, çabuk ya da yavaş yaşanmasının ne önemi kalır…

Başak Hilal

Gerçek aşk da böyle herşeye rağmen diyebildiğin, inadına yüreğiniyaşatabildiğin noktada başlamaz mı? Duygularla dolup taşan bir kalbi, yaşamına kavuşturamazsan, yalnızca bir bedene kan pompalamaktan başka ne işe yarar ki ? O duygular paylaşılmazsa, kalp, pencere önünde sıcaktan kuruyan çiçekler gibi olmaz mı? Herkes hayatı boyunca en az bir kez derine çakılır ya da bir yolunu bulup çakıldığı yerden yukarıya doğru çıkar… Ama yalnızca, gerçekten umudun gücüne inanan insanlar düşme ihtimalini göz ardı etmez ve su yüzeyinde kalmak için çabalarlar… Öyleyse aşk ve umut yakın dost olmalı… Umut olmadan aşk çiçeği yeşermez; aşk olmadan da umut denizi damlaları kalbi boğar..

Umut etmekten hiç vazgeçmeyen ben, şimdi rüzgarın esişinde bile ayrı bir koku, ayrı bir güzellik hissediyorum… Her zaman güzel eserdi… Her zaman içimi huzurla doldururdu… Ama şimdi ayrı bir esişi var… Güneş de her gün ayrı bir güzellikle doğuyor sanki… Işıkları bambaşka bir umutla aydınlatıyor her yeri… Yıldızlar da her gece ayrı bir gizemle parlatıyorlar gökyüzünü. Ruhum sanki en güzel yerlerin, en güzel hayatını yaşıyor.. Ve sanki, bazen bedenimi gülen yüzümle olduğum yerde bırakıp, bana evrenden huzur toplayıp getiriyor… Gözlerim, hayranlıkla izlediği dünyamı şimdi hayretle izliyor… Mükemmeliğin ötesine geçmiş bu dünya benim için mi? Mümkün mü bu? Demekki ne olup bittiğinin farkında olmadan; olup bitenin keyfini çıkarmakmış sihirli mutluluk… Yeni nefes de bu olsa gerek… Her zamankinden daha fazla umutla, aşkla alınan, daha önce hiç alınmamış bir nefes… Bitmez denilen gözyaşları nerede kaldı peki? Dedim ya ne de olsa gözyaşlarından fazladır umut denizinin damlaları…!

Başak Hilal

Mutlulukların en büyük engeli ne biliyor musunuz? Genellemeler… “Çok güldük kesin ağlayacağız” derler mesela…  Neye dayanarak, ne alakayla söylenir ki… Sonra bir de “Her güzel şeyin sonu vardır” kazınmıştır hafızalarımıza. Oysa, çok gülmesek de ağlamıyor muyuz?  Ya da çok güzel yaşamasak da sonların ızdırabını çekmiyor muyuz? Genellemeleri, anlam veremediğimiz şeyler için bahane olarak sunuyoruz kalbimize, zihnimize… Sonuç; yine kendimizle başbaşayız…

Hislerimizin içinde bizi yönlendiren minik minik kontrol mekanizmaları var. Bazı hislerde daha iyi çalışıyor o mekanizmalar. Bazılarında ise kullanılmamaktan pas tutmuş halde bekliyor… Hani saatlerin içinde dönen dişli çarklar vardır ya, hisler de öyle harekete geçiyor işte… Yaşadığımız her şey başka bir çarkı döndürüyor… Dönen her çark diğer çarkın dönmesine etki ediyor… Çark-ı felek de buradan geliyor işte… Dünyadan gideceğimiz güne kadar feleğin çarkını döndürmeye çalışıyoruz… İrili ufaklı çarkların birbirine geçe geçe dönmesiyle yol alıyoruz hayatta… Bazen aksamalar oluyor; biri durunca diğeri tekliyor…Ama nihayetinde hepsi birbiri için dönüyor … Bu çarkların dönüşleri hayat hikayelerini doğuruyor işte…

İnsan, doğar, büyür, ölür diyorlar; ama öyle olmuyor… Kimisi büyürken ölüyor, kimisi ölmek üzereyken doğuyor… Çocukken hiç oyuncağı olmayan bir adamın, yaşayabilmek için sokaklarda oyuncak satması nasıl bir histir hiç düşündünüz mü? O adam elindeki oyuncakları çocuksu bir heyecanla sevebilir mi artık…? Yanından geçip giderken ya da eline iki üç kuruş sıkıştırırken mendil satan çoçuğun gözlerine baktınız mı? Küçük bir çocuk gibi heyecanlı ve masum mu; yoksa ürkek ve yalnız mı titriyor göz bebekleri?  İşte bir genelleme daha yok oldu…

Genelledikçe ayrıntılardan çalıyoruz… Oysa mutluluk ayrıntılarda gizli… Yaşından önce büyümüş o çocuğa yaşını hatırlatmakta mesela… Bazen gökyüzünü seyredebilmenin verdiği ayrıcalıkta…Zıp zıp yürüyerek  yerdeki kırıntıları toplayan minik serçelerde… Miskin miskin yatarken bebeklerini emziren köpeğin koruyucu tavırlarında… Estikçe kokusunu etrafa saçan çiçeklerde… Bazen de bir sokak çocuğunu sevindirmekte… Ağlayan birine yaslanabileceği bir omuz olmakta… Sevdiğinizi söylemeyi ertelememekte… Özlediğiniz birine kavuşmakta… Mutluluk, genellemelerden çok uzakta… Her daim ayrıntılarda… Ellerinize bakıp iyiki varlar diyebilmekte… Yürümekten yorulduğunuzda, yürüyebildiğiniz için sevinmekte… Birini özlemle kucaklayabildiğiniz kollarınıza şükretmekte… Bütün bu güzellikleri görebildiğiniz gözlerize kıymet vermekte… Mutluluk, sadece ayrıntıları sevebilmekte… Her türlü genellemeden geriye kalan sadece bizsek, önemli olan sadece mutluluksa, şükredebiliyorsak, mutlu da edebiliriz demektir…

Mutluluğu usta bir nakkaş gibi hayata işlemek istiyorsak, onun ayrıntılara verdiği önemi de göz ardı etmemeliyiz… Nasıl ki beğendiğimiz nakışlardaki ince ayrıntılar bizde hayranlık uyandırıyorsa, hayatımızda bulduğumuz ayrıntılar da bize yaşamayı sevdirecektir… Haydi şimdi mutluluğu işleyelim hayata…! Gülümseyerek ve gülümseterek…  Kalbiniz en sevdiklerinizin sevinçleriyle dolsun…

Başak Hilal

İlkbaharın ilk günlerinde doğayla içiçe gezmek de ayrı bir keyiftir. Kış mevsiminin griliğinden ve soğukluğundan saklanan tüm güzellikler, birileri gelsin görsün diye sabırsızlıkla bekler adeta… Hava ne kadar soğuk olsa da, güneş  bulutların arasından kendini göstermek için çaba sarfeder… Sanki onun da sabrı kalmamıştır artık güzel havalarla bizi buluşturmaya… Hele bir de ortak pencereden dünyayı seyrettiğiniz kişiler de yanınızdaysa, ilkbaharın ilk gezileri ayrı bir keyif  katar ruhunuza…

Güneşin sıcaklığı tenimize değmese de ruhumuza bütün ışığıyla hakim olmaya başladı bile bu günlerde… Çiçekler, kelebekler, nehirler, kalpler hep bir başlangıç ve yenilenme dönemine girdi… Bu heyecanla yüklü hisler korkuları da beraberinde getirdi elbette… Hani iyi niyetle bir kuşa yem atmak üzere elinizi havaya kaldırdığınızda kuşcağız aniden korkup kaçar ve  minik kalbi hızlı hızlı atmaya başlar ya…Her ne kadar karnı aç da olsa korkularına yenik düşer ya… İlkbahar mevsiminde bizim halimizde böyle olur işte… Aşka aç bile olsak, bize elini uzatan iyi niyetli de olsa, uçup uzaklaşmak isteriz. Halbuki kalsak, açlığımız dinecek… “Bak işte bir şey olmadı” diyerek güvenimizi tazeleyeceğiz… Fakat neye yarar… Yaşadıklarımız, bize yaşatılanlar kolay kolay izin vermiyor güvenmeye… Açlığı, yara almaya tercih ediyoruz çoğumuz…Tam da bunları düşünürken, birden kendime geldim.  Herkes böyle düşünüyor, evet… Peki, böyle düşünüp de bir şey kazanan var mı? Hayır… Öyleyse “”neden herkesten farklı bir şey yapıp, gönlümüzdeki minik kuşu masmavi gökyüzüne, özgürlüğe doğru azad etmiyoruz ki… ?” dedim kendi kendime… Sonra da harekete geçirdim içeride uçmayı bekleyen kuşları…Kanatlandılar, uçtular… Rengarenk ağaçların dallarına kondular… Başka kuşlarda neşeyle cıvıldadılar… Yem atandan korkmamayı öğrendiler…Şimdi beni daha çok seviyor kalbim… Çünkü onu yalnızlığa terk etmedim…

Bir kez daha, korkunun bizi güzelliklerden uzaklaştıracağına emin oldum… ‘Korku, önünüzde lezzetli bir yemek dururken ona yutkunarak bakmak gibi acizce’ diye düşündüm. İki seçenek vardır her zaman… Ya evet ya hayır; ya tamam ya devam… Ya yemeğe yutkunarak bakarsın; ya da yavaşca çatalını batırır ve lezzettini tüm ağzına bırakırsın… Her şey bir anlık haz için bile olsa, yutkunarak beklemekten daha çok şey katar insana…

İlkbahar, yenilenmedir, renktir, neşedir… Ben, önyargılar ve korkuya yenik düşmeden hayattan bir lezzet daha çaldım… Tadı da damağımda kaldı… Uzaktan görünen küçük pencerelerin yaklaştıkça büyük dünyalara açılması gibi bir histi…İnsanız; yenik düşmeliyiz güzelliklerin karşısında…Bundan çekinmemeli, hayranlık duymanın hazzını da yaşamalıyız…

İlkbaharın getirdiği bütün güzelliklerin kahkahalarınıza dönüşmesi dileğiyle…

Başak Hilal

Gün geçtikçe tanırsın çevrendekileri, büyürsün ama büyüdükçe yalnızlaşırsın, özgürleşirsin sözde; ama özgürleştikçe tahammül edemezsin çevrendekilere ve kaçarsın ,rahatlamak istersin. Kafa dinlemek bir süre yada.. Muhtemelen o kargaşanın içinde kaybolursun. Şu an ne yaptığını bilmeden amaçsız… Kimler mi böyle, bence herkes hayatının bir döneminde böyle …

Ve sadece şu sözlerle devam etmek istiyorum, şu an tamda anlatmak istediğim bu…

Her insan mutlu olamaz… Çünkü gereğinden fazla özler dünü, hakettiğinden fazla düşünür yarını ve hiç hak etmedigi kadar bilinçsizce yaşar bugünü… Her insan mutlu olamaz… Çünkü gereğinden fazla özler hayatından çıkanları,hakettiğinden daha büyük umutla bekler hayatına girecekleri ve asla göremez YANIBAŞINDAKİLERİ.. (alıntıdır)
Yeni bir başlangıç bu sabah, yeni bir adım daha…

Ecem Keskin

Son yedi haftaya girilirken işler karışmaya devam ediyor . Sezonun ilk 10 haftasının sonunda Gs ile Fb arasında şampiyonluk yarışı geçer düşüncesi hakimdi genelde. Beşiktaş her zamanki gibi at yarışındaki tabir ile plase idi , Bursaspor’un ise esamesi okunmuyordu ama gelin görün 7 hafta kala durum hiçte öyle değil . Barca’yı başarıdan başarıya koşturan Hollandalının ülkemizde tartışılmaya başlanmakla kalmadı, uçak bileti alındı bile.

Ezeli rakibi dahi Daum ise derbiyle paçayı düzeltmiş durumda ama Beşiktaş ile oynayacağı derbi onunda biletini hazırlar. Beşiktaş’ta vaziyet iyi görünüyor, kongre sonrası yine Demirörenle yola devam diyen kongre üyeleri, şimdi durumdan memnundur.

Takımın performansı giderek artıyor , başkan fazla ortalıkta dolaşmıyor , konuşmuyor ve futbol şube sorumlusu Serdar Adalı iyi işler yapıyor. Bobo gollerine devam ediyor, daha ne istesin Beşiktaş ? Taraftar çatlak sesleri yamamış durumda ve hedefe kilitlenmiş şekilde Bursaspor maçını bekliyor. Herkes gibi bizde bekliyoruz.

Bu ligin kaderini belirleyecek maçlar Gs-Bursaspor ve Fb-Bjk maçlarıdır. Bu maçlar sonunda ak mı kara mı belli olacak.

Buradan bir parantezde 3.lig takımlarından Bayrampaşa Spor’a açmak istiyorum bu hafta sonu kümede kalmak için önemli bir maç oynayacaklar Gaziosmanpaşa ile..

Buradan başarılar diliyorum. Evlerindeki namağlup serilerine devam.Onların deyimiyle enflasyon düşer , hükümet düşer , Bayrampaşa …. yı düşer …

Süleyman Doğan

Yaşadığımız her günün gizli bir anahtarı vardır aslında… Kimi zaman o anahtarı kullanıp açarız yeniliklerin kapısını, kimi zamansa başka bir gün kullanmak üzere saklı tutarız içimizde… Bunun yanında bazı şeyler de vardır ki, tutku yaratır duygularımızda… Anahtara ihtiyaç duymayız kapıyı açmak için… Zaman kaybetmek istemez, tekmeyi vurup gireriz içeri… Girişimiz ne şekilde olursa olsun, içeride kendimizi bulur ve tutkunun da huzur verebileceğini anlarız…Tutku, önce çelişki yaratır. Sonra, akıl ve kalp savaşmaya başlar. En sonunda kim galip gelirse onun zaferinin coşkusu yaşanır dünyamızda…

Her ne olursa olsun, insan vardığı sonuca kendi kararlarıyla ulaşmışsa ne kalbinden ne de mantığından bir şey kaybeder. “Neden yapıyorum? Çünkü, öyle istiyorum” mantığıyla hareket edince, olası hataları hazmetmek de kolaylaşır. Başkası için olmadığı sürece, kendi çelişkilerini yenmenin kime ne zararı olabilir ki? Gitmek isteyince, gitsem mi gitmesem mi düşüncelerinin içinde kaybolmaktansa ya git ya da gitme işte… En azından kendi kararımızın arkasında durup, kendi hatalarımızla yüzleşebilmemiz gerekir… Kendi kararlarımızla elde ettiğimiz başarıları sahiplenirken iyi de, başarısızlıkları görmezden gelmek niye? Hepsi yaşamanın gereği değil mi…? Hepsi sevgiye, akla, yaşama kattığımız artılar aslında… İyisiyle, kötüsüyle verdiğimiz her karar bize ait… Yoksa kendini yargıla, başkalarını yargıla nereye kadar? Yanlışlardan korkmamak bizim elimizde… Acı, bizim elimizde olmayan şeyler için yaşandığında aşılması çok güç, evet… Fakat acı çekme ihtimali bütün adımlarının önünü keserse, acı çekmemeyi öğrenemez ki insan… Oysa, acıların altında ezilmek sanıldığı kadar da kötü değil… Bir çiçeği dalındayken kokladığınız zaman kokusu sizi mest edebilir. Fakat fark ettiniz mi çiçekler, bitkiler, daha çok koku bırakırlar ezildiklerinde… Dalındaki gibi estetik durmasa da kokusu daha yoğun olur ezilen çiçeklerin… Ve her çiçek inatla her bahar tomurcuklanır yeniden! İnsanlar da zorda kaldıkça hayatın neresinden zevk alabileceklerini görme olanağı bulurlar…Narin bir çiçekten ne farkı var ki duygularımızın… Çoğu zaman daha sert görünmemizin nedeni de aslında öyle olmamamız değil midir?

Anlamak lazım… Anlamayı istemek lazım…
Her insan hoyratça ezilmiştir kötülüklerin altında…Acının mis kokusunu bırakmıştır geçmişinin odalarında…Buna rağmen her bahar, en güzel renklerle yeniden hevesle açmak isteriz çiçeklerimizi… Yenilenen hayatın kucağına doğru…Biraz koklanmak, biraz hırpalanmak, biraz da kendi halimizde sonbahara ulaşmak için… Kokumuz fark edilsin isteriz… Neden bir papatyayken gül gibi kokmadığımızın nedenleri bilinsin isteriz…
Hikayemizi bize bakarak okuyacak kişiler tarafından sevilmek isteriz… Baktığını gören, istediğini bilen birine teslim olmayı bekleriz…

Bu döngü böylece sürer gider… Herkes kendince kazanır, kaybeder… Ne olursa olsun her insan mutlu olmak ister… Gülümsemek ister… Fakat sadece hayatına, kararlarına, hatalarına sahip çıkabilen insanlar bunu başarır!… İçten gülümseyebilen insanlar işte onlardır… Bu yüzden gülümseyebilene karşılık vermek, gülümseyemeyeni anlamak gerekir…

Başak Hilal