Hiç düşündünüz mü? İnsanlar bir filmden, bir insandan ya da herhangi bir şeyden bahsederken o konuyla ilgili olumsuz düşüncelerini hiç duraksamadan art arda sıralar. Oysa bir şeye olan sevgisini, övgüsünü söylemek için günlerce bile bekledikleri olur. Bu insanın doğasında mı

vardır?

Yoksa toplum olarak içimizdeki güzel duyguları dışa vurma kaygısı içerisinde miyiz?

Çoğu zaman , bu gerçek duyguları olmasa bile , bir şeyi yerme hırsı var insanlarımızda. Yolda yürürken insanlar birbirlerini inceliyorlar. Kötü bir nokta yakaladıkları anda bunu ballandıra ballandıra yanındakine anlatıyor, birlikte kahkahalarla gülüyorlar. Belki o an içinden düşündüklerini yansıtmıyor hareketleri ama maksat yermek olsun.

Sevgiyi de böyle ele alıyoruz işte. Seni seviyorum demek zor geliyor,utandırıyor bizi. Sanki karşımızdaki insan, kötü bir söz söylendiğinde mutlu olacak, sevgi sözcükleri söylendiğinde ise yıkılacak! Belki de sorun bu; mutluluğa erişemiyoruz. Küçük bir çocuğun gülümsemesine, yaşlı bir teyzenin minnetine, yardıma muhtaç birinin sesine önem vermiyoruz. Küçük şeylerden mutlu olamıyor,sevgi nedir bilmiyoruz! İnsanları kırmaktan korkmuyor da onları mutlu etmekten korkuyoruz.

Toplum olarak ciddi bir sevgi açlığı içersindeyiz. Ä°nsanlar hiç tanımadıkları,bilmedikleri bir insana bile ufacık bir sebepten dolayı bağırıyorlar. Kimse kimsenin gözlerindeki o pırıltıyı görmek için çabalamıyor. Bu sorunu ortadan kaldırmak için sihirli bir deÄŸneÄŸe gerek yok. Her ÅŸey insanın kendi içinde baÅŸlıyor ve aynı yerde son buluyor…

Demek istediğim şu; içimizde yaşayan o en güzel duyguyu nefretle verdiği savaştan galip çıkaralım. Nefretin gözlerimize indirdiği o kara perdeyi bir daha hiç kapanmamak üzere açıp, gözlerimizdeki pırıltıyı etrafa saçalım. Çünkü bir süre sonra insanın gözü karanlığa alıştığında, aydınlığa gereksinimi daha da azalacaktır.

Ve kiÅŸi bir süre sonra da ışıktan korkmaya baÅŸlayacak, ondan ürkecektir. Buna izin vermeyelim.Karanlıkta yaÅŸayarak güneÅŸin aydınlattığı güzelliklerden yoksun bir ömür geçirmek zorunda deÄŸiliz. Ä°leride geriye dönüp baktığımızda koskoca bir karanlık görmektense aydınlığa eriÅŸmenin verdiÄŸi mutluluÄŸu tadalım.Ä°ÅŸte o zaman aynaya baktığımızda gerçek duygularımızı yansıtmanın verdiÄŸi huzurla gülümseyebiliriz. Her sabah yeni bir baÅŸlangıç yapabilir, tırmanmaya çalıştığımız bu zor daÄŸa – hayata – daha emin, daha saÄŸlam bir ÅŸekilde tırmanabiliriz.

Ve doruğa ulaştığımızda etrafımızda bize parıldayan gözlerle bakan bir sürü insana bakarak kendi eserimizden duyduğumuz o müthiş hazla gülümsemeye devam edebiliriz. Çünkü sevgi, insandan insana gülümseme yoluyla bulaşan en güzel şeydir… Bugün yeni başlangıç yapıp bu duyguyu insanlara bulaştıralım ve sonsuz mutluluğa erişelim….

BaÅŸak Hilal