Umut denizinin küçük küçük damlacıkları vardır. Ya o denize girip her bir damlanın keyfini çıkarırsın ya da boÄŸulursun… Denizin dibine vurduÄŸunda ise suyun yüzeyindeki ışığa bakar ve piÅŸman olursun… O piÅŸmanlık, içindeki havadan daha ağır gelir o an.. Ve çabalamak bile istemezsin… Ya kendini yukarı itersin, ya sessiz çığlığını dinlersin… Bu iki ihtimalden ötesi o kadar imkansız, o kadar mükemmeldir ki gerçekleÅŸmesini hayal bile edemezsin. Ä°ÅŸte tam o anda, bir el hissedersin avuçlarında… Derindesindir, ağırdır piÅŸmanlıkların, pes etmiÅŸsindir; ama buna raÄŸmen elindeki sıcaklığın farkındasındır. O an ÅŸaÅŸkınlıkla çatılsa da kaÅŸların, yüreÄŸine giden sıcaklık her ÅŸeyi önemsiz kılar. Kısa süre önce piÅŸmanlıkla baktığın su yüzeyine doÄŸru gülümseyen bir yüzle çıkartılırken, etrafın ne kadar da güzel olduÄŸu da dikkatini çeker. Az önce seni öldürmek üzere olan bu deniz, ÅŸimdi yaÅŸatmak için uÄŸraşıyordur çünkü… Su yüzeyine çıkıp ciÄŸerlerini oksijene kavuÅŸturduÄŸunda, yüreÄŸinin de yaÅŸamını bulduÄŸunu hissedersin… Ne de olsa gözyaÅŸlarından fazladır umut denizinin damlaları…

Gerçek aÅŸk da böyle herÅŸeye raÄŸmen diyebildiÄŸin, inadına yüreÄŸiniyaÅŸatabildiÄŸin noktada baÅŸlamaz mı? Duygularla dolup taÅŸan bir kalbi, yaÅŸamına kavuÅŸturamazsan, yalnızca bir bedene kan pompalamaktan baÅŸka ne iÅŸe yarar ki ? O duygular paylaşılmazsa, kalp, pencere önünde sıcaktan kuruyan çiçekler gibi olmaz mı? Herkes hayatı boyunca en az bir kez derine çakılır ya da bir yolunu bulup çakıldığı yerden yukarıya doÄŸru çıkar… Ama yalnızca, gerçekten umudun gücüne inanan insanlar düşme ihtimalini göz ardı etmez ve su yüzeyinde kalmak için çabalarlar… Öyleyse aÅŸk ve umut yakın dost olmalı… Umut olmadan aÅŸk çiçeÄŸi yeÅŸermez; aÅŸk olmadan da umut denizi damlaları kalbi boÄŸar..

Umut etmekten hiç vazgeçmeyen ben, ÅŸimdi rüzgarın esiÅŸinde bile ayrı bir koku, ayrı bir güzellik hissediyorum… Her zaman güzel eserdi… Her zaman içimi huzurla doldururdu… Ama ÅŸimdi ayrı bir esiÅŸi var… GüneÅŸ de her gün ayrı bir güzellikle doÄŸuyor sanki… Işıkları bambaÅŸka bir umutla aydınlatıyor her yeri… Yıldızlar da her gece ayrı bir gizemle parlatıyorlar gökyüzünü. Ruhum sanki en güzel yerlerin, en güzel hayatını yaşıyor.. Ve sanki, bazen bedenimi gülen yüzümle olduÄŸum yerde bırakıp, bana evrenden huzur toplayıp getiriyor… Gözlerim, hayranlıkla izlediÄŸi dünyamı ÅŸimdi hayretle izliyor… MükemmeliÄŸin ötesine geçmiÅŸ bu dünya benim için mi? Mümkün mü bu? Demekki ne olup bittiÄŸinin farkında olmadan; olup bitenin keyfini çıkarmakmış sihirli mutluluk… Yeni nefes de bu olsa gerek… Her zamankinden daha fazla umutla, aÅŸkla alınan, daha önce hiç alınmamış bir nefes… Bitmez denilen gözyaÅŸları nerede kaldı peki? Dedim ya ne de olsa gözyaÅŸlarından fazladır umut denizinin damlaları…!

BaÅŸak Hilal