Türkiye’nin AB yolculuÄŸu 1959′da baÅŸladı.
 
 Bizsiz bir AB düşünülemez dediler. Aynı bizsiz ortadoÄŸu, bizsiz Türk BirliÄŸi, bizsiz balkan topluluÄŸu, bizsiz diÄŸerleri düşünelemediÄŸi gibi. Çok yol aldık o zamandan bu zamana. Kıbrıs’ı kurtardık mesela. Åžu anda kimsenin tanımadığı yılda 700milyon dolar bağış yaptığımız bir ülke yarattık. Canları saÄŸolsun.
 
 Avrupa Birliği bizi kabul etmedi ama Nato ya üye olduk. Yeri geldi neden orada oldugumuzu bılmedıgımız en uç saflarda

biz yer aldık . Kaç ÅŸehidimiz var kimse bilmiyor. Daha sonra gerginlik yaÅŸadık  “kardeÅŸimiz komÅŸumuz” Yunanistan ile. Ä°ki metrekarelik kaya için  o kadar uÄŸraÅŸmaya gerek yoktu. Kıyımızdan 50metre ötedeki adalar da onların ne de olsa. SaÄŸolsun amerikalı abilerimiz aramızı buldu o iÅŸten de “oh” diyerek ayrıldık. Sonra bizim olan baklavamızı verdik afiyet olsun dedik.
 
 Avrupa trenimiz hızla ilerlemeye devam etti bu arada. “Ä°nsan olun” dediler. Nasıl oluyor diye sorduÄŸumuzda on binlerce ÅŸehidimizin ölüm emrini veren adama kol kanat gerdik. Ondaki rahatlık, memurumda hatta müdürümde yok. El üstünde tuttuk. Ama zaten öle yapmalıydık çünkü “Türk misafirperverliÄŸi” onu gerektiriyordu. Ä°damı kaldırdık, amerikalı abimiz bunu desteklediÄŸini açıkladı saÄŸolsun. Zaten desteklemese nasıl baÅŸarırdık böyle birÅŸeyi. Amerika neresi diyeceksiniz belki, haklısınız. Hani ÅŸu eyaletleri olan ve 50eyaletinin 35inde idam uygulanan ülke teÅŸekkür etti idamı kaldırdık diye.
 
 Bu arada iyi ÅŸeyler olmadı mı?. Tabi ki oldu. Petrol bulundu ülkemin sadece “baÅŸak çıkabilen” topraklarında. Åžaşırdık ama sonra ÅŸaÅŸkınlığımız kısa sürdü . Çünkü artık fışkırırcasına topraklarımızdan çıkan petrolümüz “verimsiz” çıktı. Hemen üstüne civa döktüler bi daha çıkmasın diye.
 
 Avrupa BirliÄŸi’ne döndük sonra birÅŸey isteseler de hemen yapsak dedik. Ä°stediler yaptık kokoreç dediler,midye dolma, beyti, kuzu sarma, kelle paça, pilav, cacık, az da çorba dediler, masayı donattık artık yapmayacağız söz dedik .
 
 Yakın zamanda kevgire dönen anayasamız, sayamadığımız ÅŸekilde kanun deÄŸiÅŸikliÄŸiyle deÄŸiÅŸtirenlerin bile başının dönmesine neden oldu. Hatta bir ara milletvekilleri arasında geçen bir konuÅŸma yayınlandı “biz bu kanuna evet mi diyorduk hayır mı” diye diÄŸer arkadaşına soruyor. MeÄŸersem oy verdiÄŸimiz adamın mantığı yokmuÅŸ geç farkettik.
 
 Avrupa’ya girecektik. Yunanistan ile Bulgaristan avrupalı diye biz ırak, suriye, ermenistan ve iran ile aramızı sıkı tuttuk. Biz gittik onlar geldi saÄŸolsunlar.
 
 Sonra biri bir yerden sanki bu kadar zamandır uyuyormuÅŸ gibi açılım diyerek uyandı. Herkes karşı çıktı ama kime sorsan açılımı “açamazdı”. Öyle de oldu zaten. Bakanlar gezdi yardımınızı istiyoruz dedi, baÅŸbakan geldi gelin konuÅŸalım dedi. KonuÅŸtular da ama hep yardım edin dediler. Kaç ay geçti kimsenin aÄŸzını bıçak açmıyor. Çünkü kendisi de bilmiyor ne açılımı olduÄŸunu.
 
 Neyse onu da geçtik. En son geldik ermenistanla masaya oturduk, karşılıklı imzalar atıldı. Soykırımı tanıyan herkes gülüyor çok mutlu artık
kapımızı da açtık “çok sevdiÄŸimiz ermenistana”. Rahat durur muyuz?. Tabiki hayır. Gittik Suriye’ye, istediÄŸin gibi gir çık dedik. Edirne’de bir kapının açılmasını
50 sene bekledik. Biz Avrupa’ya açılalım derken, iyice açıldık, doÄŸuya güneye doÄŸru. Ä°yiki Sinop’ta da kapımız yok, yoksa “resmen” kevgire dönmüştük!

DoÄŸuhan MERAL