2009 senesini de geride bıraktık. Daha önce olduğu gibi 365 günün her bir saniyesini işleye işleye son ilmeğe geldik ve yeni bir eser yarattık. Zihin duvarlarımıza yeni bir plaket asabiliriz artık. Çünkü her şeyden önemlisi sağ salim atlattık bu seneyi de..Artık 2009 için söyleyecek çok şeyimiz var. Denedik, yanıldık, pişman olduk, zevk aldık, sevdik, korktuk… Kısacası yaşadık… İyi ya da kötü yaşamayı becerdik ve ayakta kaldık. Geçmeyecek, bitmeyecek dediğimiz bir çok şey sona erdi. Böylece yaşam eserimize farkına varmakla ilgili bir çok şey de eklemiş olduk. Her deneyimle yeni bir gerçeğin farkına vardık.
Kendim için şunu söyleyebilirim; 2009 benim için bu zamana kadar yaşadığım bir çok seneden daha zor geçti. Ama bu sayede bir çok şey öğrendim. Yaşam işçisi gibi çalışmak gerektiğini öğrendim. Kör oldum, uyudum ve büyüdüm. Sevildiğimi sandığım noktada başka gerçeklerden tokat yedim. En önemlisi ben bu sene, sevgilerin ve mutlulukların yanı sıra mutsuzlukların ve diğer kötü duygularımın da hakkını vermeyi öğrendim. Bütün duygularımla kucaklaştım. Hepsiyle iyi anlaştım. Hatalar yaptım. Üzdüm, üzüldüm. Pişman oldum. Sadece nefret edemedim. Bunun için çok haklı nedenlerim olmasına rağmen içimi bu pis duyguyla kirletmek istemedim. Nefret etmenin yerine gülebilirmiş insan, bunu öğrendim. Güldükçe canı yanmaktan vazgeçmezmiş, ama içi temiz kalabilirmiş insanın… Nefret çare değil, tercihmiş. Nefret etmedim, edemedim… Güzel de oldu… Bütün bunların yanısıra, “mert ve cesur” sıfatlarının yalnızca erkeklere hitap etmediğini öğrendim. Sonunu düşünmeden sevgime bütün cesaretimle sahip çıktım. Karşımda bunları bana öğretecek bir erkek olmamasına rağmen… 2009, her anlamda öğrenme yılı oldu benim için…
Öğrenmeye çalıştığım ama bir türlü anlayamadığım şeyler de oldu. Seviyorum diyerek ağlayan bir insanın arkasını dönüp gitmesine hiç bir anlam veremedim mesela… Sevgilerin dostlukların neden sınanması gerektiğini de anlayamadım. Ayrıca insanların sevmeye başlamak için ya şöyle olursa ya böyle olursa diye uzun uzun konuşmaya neden gerek duyduklarını da anlayamadım. Sevgi geldi mi tutamazsın ki zaten. Susamak gibi bir şeydir sevgi. Kendini ondan mahrum ettikçe dilin damağın kurur… (dil=gönül demektir.bknz: dil yarası) Bu tip şeyleri muhtemelen hayatım boyunca anlayamayacağım şeyler listesine koymalıyım.
Kısacası çok sevdim, çok öğrendim bu sene. Kimi zaman sevdiğim insanlardan zarar gördüm. Kimi zaman sevdiğim bir kediden tırmık yedim. Kimi zaman sevdiğim bir çiçeğin dikeni battı. Sevdiğim yağmurda ıslandım. Sevdiğim güneşte yandım…. Sevdikçe canım yandı; sevdikçe eğlendim. Her şeyden vazgeçtim; sevmekten vazgeçmedim.
Şimdi siz düşünün bakalım… 2009 size ne öğretti? Herkesin dilinde “2009 dokuz doğurttu, 2010 on numara geçicek” cümlesi var. Umarım öyle olur. Hepinize sevgiden asla vazgeçmeyeceğiniz bir yıl dilerim. Çünkü bütün sene bitiyor, sadece sevgiden aldığımız dersler ve mutluluklar kar kalıyor yanımıza… Yeryüzü yaratıldığından beri daha önce hiç yaşanmamış bir yıl var önümüzde… İşte, 2010 bütün ihtişamı ve sürprizleriyle bize göz kırpıyor… Umut ve heyecanla 2010′un sizin için hazırladıklarını kucaklayın. Bu sene için son bir öneri: 2009 artık bitti. Dokuz doğurmamıza neden olan şeyleri de bu seneye hapsedip kapıları kilitleme zamanı şimdi. Yepyeni fırsatlar, mutluluklar ve on numara bir sene bizi bekliyor! Tabi mutsuzlukları da unutmayalım… Onlar olmadan, olmaz…
Bugün başınızı kaldırın ve gökyüzüne bakın… Dolunay, bu seneyle birlikte tamamlanmak üzere… Yani 2010 yılına “Yeni ay” ile başlıyoruz. Bu taptaze yepyeni bir başlangıç demektir. Bu fırsatı kaçırmayın. Doğanın size verdiği mesajları es geçmeyin diyerek bu seneki son yazımı noktalıyorum. Yeni yılınız kutlu olsuunnnnn, iyi seneleeeer, mutlu yıllaaaaarr, Sevgileeeeerr…
Başak Hilal
