Denecek bir şey kalmadı, her şey tamam, ardında bir iz bırakmadı, giden gitti hemde gerisini düşünmeden… İsyan etmemek bir süre sonra barışmak kendinle mümkün olmuyor; umutsuzluk kapladıysa içini bir kere bu melankoliden kurtulman gerektiğini düşünürsün, saldırırısın her tarafa ve gerçek dostların belli olmuştur.
Gün geçtikçe tanırsın çevrendekileri, büyürsün ama büyüdükçe yalnızlaşırsın, özgürleÅŸirsin sözde; ama özgürleÅŸtikçe tahammül edemezsin çevrendekilere ve kaçarsın ,rahatlamak istersin. Kafa dinlemek bir süre yada.. Muhtemelen o kargaÅŸanın içinde kaybolursun. Åžu an ne yaptığını bilmeden amaçsız… Kimler mi böyle, bence herkes hayatının bir döneminde böyle …
Ve sadece ÅŸu sözlerle devam etmek istiyorum, ÅŸu an tamda anlatmak istediÄŸim bu…
Her insan mutlu olamaz… Çünkü gereÄŸinden fazla özler dünü, hakettiÄŸinden fazla düşünür yarını ve hiç hak etmedigi kadar bilinçsizce yaÅŸar bugünü… Her insan mutlu olamaz… Çünkü gereÄŸinden fazla özler hayatından çıkanları,hakettiÄŸinden daha büyük umutla bekler hayatına girecekleri ve asla göremez YANIBAÅžINDAKÄ°LERÄ°.. (alıntıdır)
Yeni bir baÅŸlangıç bu sabah, yeni bir adım daha…
Ecem Keskin
